چهار علت نمازهای روزانه از زبان رسول خدا‌‌(صلے‌الله‌علیه‌وآله):

چرا نماز صبح مۍخوانیم؟
«صبح آغاز فعالیت شیطان است هرکه در آن ساعت نماز بگذارد و خود را در معرض نسیم الهی قرار دهد از شر شیطان در امان مےماند.»

چرا نماز ظهر میخوانیم؟
ظهر، همه عالم تسبیح خدا مےگویند زشت است که امت من تسبیح خدانگوید. و نیز ظهر وقت به جهنم رفتن جهنمیان است لذا هر که در این ساعت مشغول عبادت شود از جهنم بیمه مےشود.

چرا نماز عصر مۍخوانیم؟
«عصر زمان خطای آدم و حواست و ما ملزم شدیم در این ساعت نماز بخوانیم و بگوییم ما تابع دستور خداییم.»

چرا نماز مغرب میخوانیم؟
«مغرب لحظه پذیرفته شدن توبه حضرت آدم است و ما همه به شکرانه آن نمازمی خوانیم.»

چرا نماز عشا میخوانیم؟
«خداوند متعال نماز عشا را برای روشنایی و راحتی قبر امتم قرارداد.»

علل الشرایع ص ۳۳۷

چه آرامشــی میدَمی بر وجودم !
که دریای دل ، مـیلِ طـوفان ندارد

حَیات و مَمات منی ، شـک ندارم
که این زندگی بی تو اِمکان ندارد

به آبـادیِ وادیِ عشق سوگــند
جهـانَم بـدونِ تـو ، سـامـان ندارد

مُسلمان نمی دانَمش مُسلمی را
که بر عشــق پاک تو ایمان ندارد

شِفاچیست غیر از مریض تو بودن؟
مریضــت نـیـازی به درمـان ندارد

خسارت به من خورد از عشق اغیار
بنازم به عشـقت که خُسران ندارد

دلـم جز تمـنّای وصل مُدامت
تمنّــایی از حَیّ سُبحان ندارد

چه بهتر چه بهتر جدا گردد از تن
سـری که هـوای خراســان ندارد

غلط گفته آن کس گفته ست هرگز
رَعیّـــت ، علاقــه به سُـلطان ندارد

الهی به قربان نامت که ذکـرش
کَــم از لــذّت ختــمِ قُـرآن ندارد

خُـدا نیست راضی از آن بنده ای که
مداوم ، دمِ یارضا جان ندارد

ز بس سفره داری ومهمان نوازی
فقــیرِ حــرم ، غصّه ی نان ندارد

سحرهای دلچسبِ کویِ تو دارد
صفـایی که صــبحِ گلستان ندارد

کبوتـرصفت پر کشیدم به مشهد
عجب وقت خوبی رسیدم به مشهد

که در شهر قم کرده ام ، وعده با تو
که باشم شبی را به ذی القعده با تو

صــدایِ گـدایت بلند است بشنو
و این آه یک مستمند است بشنو

أغثنی ! مُـرادم بده ، ای مُـــرادم
که السّـاعة ، نزدیکِ بابُ الجوادم

شب هفتم حضرت علی اصغر 

 

ای شرف عالم و آدم سلام

ای نمک ماه محرم سلام

تیر اگر سمت گلویت شتافت

حنجر تو ظلمت شب را شکافت

بین سران از همه سر تر تویی

اصغری و ذبیح اکبر تویی

قطره ی شیری زلبت ریخته

با گِل اجداد من آمیخته

فیض لبت شیر شد و مادرم

ریخت به جان من و شد باورم

شمع تو شد گرمی فانوس عشق

بند قمات تو و ناقوس عشق

گستره ی مِهر شده سایه ات

حوری فردوس شده دا یه ات

حوریه ، گیسویه خودش تافته

رشته ی قنداق تو را بافته

تشنگی ات سیر الی الله شد

سن تو کوتاه ترین راه شد

ای ترک لعل تو زخم رباب

ماهی در حسرت یک قطره آب

بُرد خدا خون تو در آسمان

و رنه زمین میشد آتشفشان

ملجع و امید مراجع تویی

مرجع تقلید مراجع تویی

حوزه به ایثار تو آمد پدید

بی نظرت شیخ نگردد مفید

آخر هر درس که شد روضه ات

خمینی آمد ز دل حوزه ات

نیست عجب گر بشود انقلاب

از نفس خسته ی طفل رباب

ای پسر خامس آل عبا

مدافعان کرده به تو اقتدا

راه نجات همه امت تویی

روز جزا صاحب دولت تویی

روزی که نام عشق بازان را نوشتند
این قوم را مجنون ، تو را لیلا نوشتند
آنگاه مُلکِ عاشقی تقسیم کردند
این سرزمین را مالِ تو آقا نوشتند
زهرا به هر سویی ، سفیری را فرستاد
نام تو را صد شکر سهم ما نوشتند
ایران چه کم دارد ؟ دیار اهل بیت است
یک سو علی ، یک سوی آن زهرا نوشتند
این سرزمین را از همان اول خریدند
مدیون خانوادة موسی نوشتند
با حُبِّ تو هر شیعه ای « اثنی عشر » شد
یعنی کنار نامتان « الا » نوشتند
از بعد آنکه ضامن آهو شدی تو
عشاق را آوارة صحرا نوشتند


تو سفره دار عالمی مشکل گشایی
آقای ما سلطان علی موسی الرضایی

اشکی چکید و باب صحبت با تو وا شد
ناگاه دیدم صحن تو عرشِ خدا شد
آنقدر وا کردی گره از کار مردم
تا پنجره فولاد تو دارالشفا شد
اصلاً نمی دانم زِ کِیْ بُردی دلم را
اصلاً چگونه این دلم جای شما شد
یک نیمه شب افتاد راهم در حریمت
دیگر نمی دانم که با حالم چه ها شد
من اولین باری که بوسیدم ضریحت
از داغی آن بوسه قلبم مبتلا شد
پای ضریحت عاشقی با گریه می گفت
در این حرم امضا برات کربلا شد

غیر از تو من با هیچ کس کاری ندارم
اصلاً بدون تو خریداری ندارم