چه آرامشــی میدَمی بر وجودم !
که دریای دل ، مـیلِ طـوفان ندارد

حَیات و مَمات منی ، شـک ندارم
که این زندگی بی تو اِمکان ندارد

به آبـادیِ وادیِ عشق سوگــند
جهـانَم بـدونِ تـو ، سـامـان ندارد

مُسلمان نمی دانَمش مُسلمی را
که بر عشــق پاک تو ایمان ندارد

شِفاچیست غیر از مریض تو بودن؟
مریضــت نـیـازی به درمـان ندارد

خسارت به من خورد از عشق اغیار
بنازم به عشـقت که خُسران ندارد

دلـم جز تمـنّای وصل مُدامت
تمنّــایی از حَیّ سُبحان ندارد

چه بهتر چه بهتر جدا گردد از تن
سـری که هـوای خراســان ندارد

غلط گفته آن کس گفته ست هرگز
رَعیّـــت ، علاقــه به سُـلطان ندارد

الهی به قربان نامت که ذکـرش
کَــم از لــذّت ختــمِ قُـرآن ندارد

خُـدا نیست راضی از آن بنده ای که
مداوم ، دمِ یارضا جان ندارد

ز بس سفره داری ومهمان نوازی
فقــیرِ حــرم ، غصّه ی نان ندارد

سحرهای دلچسبِ کویِ تو دارد
صفـایی که صــبحِ گلستان ندارد

کبوتـرصفت پر کشیدم به مشهد
عجب وقت خوبی رسیدم به مشهد

که در شهر قم کرده ام ، وعده با تو
که باشم شبی را به ذی القعده با تو

صــدایِ گـدایت بلند است بشنو
و این آه یک مستمند است بشنو

أغثنی ! مُـرادم بده ، ای مُـــرادم
که السّـاعة ، نزدیکِ بابُ الجوادم